KWK Thorez / Coal mine „Thorez”

Już w XVI wieku na obszarze ówczesnej wsi Biały Kamień istniały niewielkie kopalnie gminne (bez nazwy), stanowiące własność kmieci i dziedzica. Pierwsza pisana wzmianka odnośnie górnictwa węglowego na terenie Białego Kamienia została poświadczona w protokole sądowym z 1561. Do rozprawy doszło z powodu niezgodnego z prawem poddzierżawienia kopalni węgla.

Dopiero w 1769, kiedy to ogłoszono nowe prawo górnicze, złoża węgla przeszły na własność państwa. Zgodnie z tymi przepisami gminne gwarectwo Biały Kamień przekształcono w jedno gwarectwo o nazwie „Fuchs” i zgłoszono je do Wyższego Urzędu Górniczego w Złotym Stoku. Obszar górniczy połączonych pól górniczych wyniósł łącznie 20 547 m², a oficjalne nadanie gwareckiej kopalni pod nazwą „Fuchs” nastąpiło 23 maja 1770.

W latach 30. XIX wieku nastąpiła znaczna rozbudowa kopalni (wydrążono m.in. szyb wydobywczy Hans-Heinrich), a w latach 50. XIX wieku gwarectwo Fuchs przejęło większość kopalń leżących na terenie wsi Biały Kamień, w 1857 dołączono np. kopalnie i pola górnicze: Maximilian, Hochwald, Fuchsberg, Dorf i sztolnię Friedrich Wilhelm, założoną w 1800 roku[2]. Z kolei w 1860 gwarectwo połączono z kopalniami i polami: Goldene Sonne, Eduard, Noue Vorschit i Einigkeit[2]. W drugiej połowie XIX wieku kopalnię powiększono o kopalnie i pola górnicze: Anna, Frohe Ansicht, Emilia, Louise Charlotte i Ottilie. W 1907 nastąpiła dalsza rozbudowa – aby powiększyć obszar kopalni połączono ją z kopalnią „David”, a w 1922 z kopalnią „Segen Gottes” . W roku 1920 rozwiązano gwarectwo, a w jego miejsce powstała Spółka Akcyjna Steinkohlenbergwerk cons. FUCHS &DAVID, która stała stała się własnością Kokswerke und Chemische Fabriken A.G, spółki należącej do koncernu Scheringa w Berlinie.

Pogarszająca się sytuacja ekonomiczna doprowadziła do zjednoczenia spółek działających w rejonie wałbrzyskim. Pozwoliło to na zmniejszenie kosztów produkcji. W związku z tym w 1928 roku „Kokswerke und Chemische Fabriken”, spółka „Rütgerswerke A.G. /Berlin” oraz gwarectwo „Glückhilf-Friedenshoffnung” połączyły się w jedno przedsiębiorstwo o nazwie: „Niederschlesische Bergbau AG Waldenburg” i automatycznie majątek kopalni „Fuchs” stał się własnością nowopowstałej firmy.

Od początku swego istnienia aż do zakończenia II wojny światowej kopalnia nosiła nazwę „Fuchs”. Po przejęciu zakładu przez administrację polską nazwano ją „Julia”. W latach 1946–1950 nosiła nazwę „Biały Kamień”, a od 1950 „Thorez”, na cześć Maurice’a Thoreza przywódcy Francuskiej Partii Komunistycznej. Od 1993 aż do likwidacji kopalnia ponownie nosiła nazwę „Julia.

Ze względu na nieopłacalność wydobycia węgla w 1990 kopalnia została postawiona w stan likwidacji. 20 września 1996 kopalnia „Julia” zakończyła eksploatację, a 17 sierpnia 1998 zakończono likwidację wyrobisk podziemnych.

 

Źródło

Revisit